Anadolu topraklarında neolitik dönemden günümüze uzanan çizgide güncelliğini ve kutsallığını koruyan buğday, ülkemizin hemen her bölgesinde törensel bir yemek olan keşkeğin ana malzemesidir. Etnik-dinsel ve kültürel yapılara göre farklı ad ve teknikler taşısa da sembolik anlamlarla yüklü olan keşkeğin, bereket ve beraberlik vurgusu her topluluk için ortaktır.

Keşkek, törensel yemeğe ad olduğu kadar işlemden geçirilmiş buğday taneleri anlamı da taşır. Bunun için, olgunlaşmış buğday taneleri ayıklanır, biraz su eklenerek kabarması sağlanır, bir ağırlık aracılığıyla dövülen buğday taneleri kabuklarından ayrılır. Bir anlamda soyulan buğday taneleri iyice kurutulur. Elde edilen ürün, keşkek yemeğinin ana malzemesini oluşturur.

Geleneksel düğün törenlerinde, keşkek dövmek için kullanılan taş dibeklere alınan yıkanmış buğday, ahşap tokmaklarla belirli bir ritimle iki veya dört kişi tarafından dövülür. Keşkek dövülürken çıkan ritmik ses, aynı zamanda düğünün başladığını ilan eder. Düğün sabahına hazır olması gereken keşkeğin buğdayı bu şekilde kabuklarından ayrılır.

Geçmişte ve günümüzde dibek geleneğinin devam ettiği bölgelerimizde, keşkeklik buğdayın kabuklarından tamamen ayrılması için doğal yöntemler devreye girer. Karşılıklı iki kişi, çoğunlukla da iki kadın, rüzgarın yönünü hesap ederek, eleklere doldurdukları buğdayın kepeklerini, rüzgarın yönüne doğru savurur. Bu şekilde belirli bir yöne doğru savrulan ve kepeğinden kurtulan buğday, bezlere serilerek kurumaya bırakılır

(Visited 307 times, 1 visits today)